humiliter
humiliter, basely, meanly, abjectly, humbly
hŭmĭlĭter, v. humilis fin.
humiliter, Adv. m. Compar. u. Superl. (humilis), I) eig., nicht hoch von der Erde, niedrig (Ggstz. alte), humilius rami arborum servandi sunt, niedrig zu halten, Pallad. 3, 13, 3. – II) übtr.: A) im allg.: eadem enim facta claritate vel obscuritate facientium aut tolluntur altissime aut humillime deprimuntur (aufs tiefste herabgewürdigt), Plin. ep. 6, 24, 1. – B) insbes., unterwürfig, kriechend, knechtisch, zaghaft, feig, sentire, Cic.: servire (Ggstz. superbe dominari), Liv.: ferre infamiam, Sen.: audacter territas, humiliter placas, Cornif. rhet. 4, 28.
venerunt ‥ post vestigia ejus duo pusilla animalia maritima ~iter prona in terram, lambentes pedes ejus
~iter ‥ et haec humilitas
pro amore Dei sancti ~iter [ME: ] paciunturmildeliche
rex ‥ confessus est ‥ ~iter peccata sua, tundens pectus suum
~ius ‥ vivere
quecumque jusseris mihi ‥ humilime peragam
illa [abbatissa ] ‥ ~iter interrogavit
~lime rogans ne ‥ anathemate periclitaretur(
~iter supplico
dominus rex, ~iter requisitus ‥
~ius quo possum ‥ veniam peto
supplicavit homilime
hŭmĭlĭtĕr (14) (humilis), ¶ 1 avec peu dʼélévation, bas, dans un lieu peu élevé : Pall. 3, 13, 3 ; humillime Plin. Min. Ep. 6, 24, 1 ¶ 2 [fig.] humiliter sentire Cic. Tusc. 5, 24, avoir des sentiments peu élevés || avec humilité, humblement : Liv. 24, 25, 8 || avec faiblesse : Sen. Ep. 120, 9 || humilius Pall. 3, 13, 3.
ImperatorUbi Muratorius : Bene Corius hoc verbum Italice reddens scribit,namque inde discedens ac iter suum pacifice faciens, cum Veronam approquinquasset, indeque Humiliter pertransire voluisset, etc.
Absque ulla molestia.
humiliter
adv.
- humilis, basely, meanly, abjectly, humbly: sentire: servire, L.