humilito

hŭmĭlĭto, āre, 1, v. a. [humilis],

• to humiliate, disgrace: maternum genus, Schol. Bob. ad Cic. Sull. 8, 25 (p. 364 Bait.).

humilito, ātus, āre (humilis), erniedrigen, maternum genus, Schol. Bob. ad Cic. or. pro Sulla 25. p. 364 B.: celsitudinem potestatis, Amm. 30, 4, 2: horret nunc reminisci, quo iustitio humilitati tot rerum apices visebantur, Amm. 29, 2, 15: quemadmodum me complanaveris humilitatis montibus et collibus cogitationum mearum. Augustin. conf. 9, 4.

See: humilitare

hŭmĭlĭtō, Schol. Cic. Sulla 25 ; Amm. 29, 2, 15, et hŭmĭlō, āre, Coripp. Joh. 7, 404 = humilio.