illo
illo, to that place, thither
illo, adv., v. ille fin.
illō, Adv. (ille), I) (eig. Dat. illoi) dahin, A) im Raume = dahin, dorthin, Komik., Cic. u.a.: cum illo advenio, Ter. – B) übtr., dahin = zu der Sache, haec omnia eodem illo pertinere, Caes. b. G. 4, 11, 4: illo spectat, Ulp. dig. 47, 10, 7. § 2. – II) (eig. Abl. illoi) = ibi, dort, Ulp. dig. 48, 5, 23. § 3.
saepe illo [sc. in Hiberniam ] de Brittania adlati serpentes ‥ intereunt
ut plures illo sua lumina ferrent
illo,þyder
iratus inde recessit et se nunquam illo venturum in servitium eorum firmiter asseruit
illo / devenisse dolet, alio festinat
Johannes frater regis, qui illo dudum aures habuerat, ut pro certo novit quod frater ad Angliam terga verterat
illō (10) (ille), adv., ¶ 1 là-bas, en cet endroit- là, là [avec mouvt ] : Cic. Verr. 2, 1, 147 ; Cæc. 46 ; Cæs. G. 4, 20, 3, huc aut illo Sen. Nat. 2, 11, 1, ici ou là ¶ 2 [= ad illud ] eodem illo pertinere ut... Cæs. G. 4, 11, 4, aboutir à ce même but, savoir que... ; illo usque procedere ut... Sen. Ep. 66, 25, en venir jusquʼà...
illō
adv.
- ille, to that place, thither: advenio, T.: adit, Cs.: accedere.