illuceo
illūcĕo (inl-), ēre, v. n. [in-luceo],
- to shine in or on, to light up, illuminate, give light (very rare): pix atra tuo capiti illuceat, Plaut. Capt. 3, 4, 65 (597): tota domus tua veri fulgore solis illuceat, Ambros. in Psa. 118, Serm. 19, 39.
il-lūceo, ēre (in u. luceo), a) zu od. bei etw. leuchten, pix atra tuo capiti inluceat, Plaut. capt. 597. – im Bilde, tota domus tua veri fulgore solis illuceat, Ambros. in psalm. 118. serm. 19. § 39. – b) übtr., erhellen, sed tum illucebit, si etc., Firm. math. 5, 3, 2. p. 127, 31.
illūcĕō (13) (inl-), cēre, intr., luire, briller sur : capiti alicujus Pl. Capt. 597, briller sur la tête de qqn || briller : Ambr. Psalm. 118, serm. 19, 39.
illuceo , es, xi, cere. n. 2.
發光。光照。Ubi illuxit 天方明。Ea nocte cui illuxit dies caedis 殺人前一日。
Suggest a Translation
See an image
發光。光照。Ubi illuxit 天方明。Ea nocte cui illuxit dies caedis 殺人前一日。
Suggest a Translation
See an image