illuc
illuc, to that place, thither
illūc: (adv.), to that place, thither; that way, there, 4.285. (pron. illīc)
illuc,
- neutr. pron., v. 1. illic.
illuc, adv., v. 1. illic, II. B.
illūc, Adv. (ille), I) räumlich = dorthin, dahin, A) eig.: a) im allg., accede illuc, Ter.: illuc regredere ab ostio, Plaut.: adversarios illuc suos contraxisse copias, Nep.: illuc, ubi, Komik.: illuc, unde, Catull. u. Plin. ep.: huc illuc, Sall., huc atque illuc, Cic., huc et illuc, Hor., hier- u. dorthin. – b) prägn., dorthin = in jene Welt (in die Unterwelt), cum illuc ex his vinculis emissi feremur, Cic. Tusc. 1, 75. – B) übtr.: a) dahin = zu jener Sache, quo res haec pertinet? illuc, Hor.: illuc (darauf) praevertamur mit folg. quod, Hor.: Civilis illuc intenderat, Tac.: bes. zum Thema, sed illuc revertor, Nep.: ut illuc revertar, Cic.: itaque nunc illuc redeo, in quo tu me ante laudabas, Cic.: illuc, unde abii, redeo, Hor. – b) dahin = zu demselben od. denselben Menschen, illuc (näml. ad Tiberium) cuncta vergere, Tac.: qui illuc factus institutusque venisset, für jene Partei zugestutzt und eingeschult, Cic. Vgl. Otto Tac. ann. 1, 3, 2. not. 33. – II) zeitlich, dahin, illuc usque (bis dahin) fidus, Tac. ann. 15, 54. – m. Genet., illuc aetatis qui sit, in dem Alter steht, Plaut. mil. 659.
venit ~c
si rex ~c venisset
~c nequaquam ibo
~c, A.thydur velthydyrward
illut monasterium ‥ et omnia ~c pertinentia
sicut me rationabiliter deduxisti ad hoc, ut videam peccatorem hominem hoc debere Deo ‥, ita me volo perducas ~c, ut rationabili necessitate intelligam esse oportere omnia illa quae ‥
~c usque sua opera velut meritoria acceptare, ultra vero ‥
illucusque non fuit nisi opus meritorium pietatis
es ~c intus?
~c inmorando
juratores dicunt quod non fuerunt ~c nec aliquid inde sciverunt
~c inventus fuit(v.
~c abbatizante Uvio
illūc (8) (ille), adv., ¶ 1 là-bas, là [avec mouvt ] : huc illuc, huc atque illuc, etc., çà et là, v. huc ; illuc ex his vinculis : Cic. Tusc. 1, 75, [sʼen aller] là-bas au sortir de cette prison-ci ¶ 2 [fig.] a) = ad, in acc. + illud : oratio redeat illuc (= ad illud, ad illam rem), unde deflexit Cic. Tusc. 5, 80, revenons au point dʼoù notre propos sʼest écarté ; confugit illuc, ut neget... posse Cic. Fin. 2, 28, il a ce dernier recours de prétendre quʼil nʼest pas possible..., cf. Cic. Verr. 2, 5, 25 ; illuc prævertamus quod... Hor. S. 1, 3, 38, tournons-nous dʼabord vers cet autre fait que... ; b) = ad illum : Nero solus erat, illuc cuncta vergere Tac. Ann. 1, 3, Néron était seul... et cʼest vers lui que tout convergeait ¶ 3 [temporel] : illuc usque Tac. Ann. 15, 54, jusquʼà ce moment-là.
- 1. daar(heen), naar die plaats, in die richting; ➤ huc (et) illuc hierheen en daarheen, naar alle kanten;
- 2. naar het hiernamaals; ➤ cum illuc ex his vinculis emissi feremur (Cic.);
- 3. daarheen, daarop; ➤ illuc intendere zijn zinnen daarop zetten; illuc redeo naar dat onderwerp; illuc cuncta vergere op hem (Tiberius);
- 4. (postklass.) (v. tijd) tot dan toe, tot zolang.
illūc
adv.
- illic, to that place, thither: huc vel illuc inpelli, T.: huc illuc agitare, S.: huc atque illuc intuens: huc et illuc cursitant, H.: illuc ex his vinculis, i. e. into the other world: illuc Ire, ubi, etc., Iu.—To that end, to that point, thereto: illuc redi, quo coepisti, T.: animum nunc huc, nunc dividit illuc, V.: illuc, unde abii, redeo.—To that point, to such a pitch: illuc usque fidus, Ta.: illuc Decidit ut malum ferro summitteret, Iu.