immaniter
immānĭter, adv., v. immanis fin.
immāniter, Adv., s. im-māne.
si refragaretur, ‥ [comes Gloecestre ] sibi certe ~iter nociturum intelligebat
~iter, crudeliter
ita sibi ~iter subtraxit alimenta quod facies speciosa pallescebat jejunio
grassatur impius rex immanissime
~iter deviaretur a justitia si ‥
ut solus Eadmundus ‥ assisteret lecto matris ~iter egrotantis
immānĭtĕr (immanis), dʼune façon horrible, terrible : Gell. 1, 26, 8 || immanius Amm. 18, 7, 5.