immature
immātūrē, adv., v. immaturus fin.
immātūrē, Adv. (immaturus), unzeitig, Vell., Sen. rhet. u.a. – Compar., haud immaturius redito Apul. met. 6, 16.
quocirca meritum tulit inmature periclum
immātūrē, avant le temps, prématurément : Sen. Rhet. Suas. 1, fin ; Col. Rust. 11, 2, 3 ; Vell. 2, 116 || -urius Apul. M. 6, 16.