immaculatus
immăcŭlātus (inm-), a, um, adj. [inmaculo],
- unstained (poet. and late Lat.; syn.: integer, incorruptus): Romana tellus, Luc. 2, 736; Amm.19, 2, 9; Lact. 6, 2, 13; Vulg. 1 Pet. 1, 20 al.
immaculātus, a, um (in u. maculo), unbefleckt, Lucan. 2, 736. Amm. 19, 2, 9 u. 21, 14, 5. Lact. 6, 2, 13. Vulg. exod. 29, 1 u. 1; Petr. 1, 20 u.a. Eccl.: Superl. illa immaculatissima puritas, Augustin. de nat. et grat. 63.
ferunt ‥ mulieris manum intus et foris ‥ combustam. ‥ missa celebrata, ‥ unius post alterius ostensa manu, ~a penitus quelibet reperitur
angelus est ‥ speculum purum, splendissimum, ~um, incontaminatum [(] : Trevisa wiþoute wemme oþir defouling
[Agnes ] roseo purpurei cruoris rubore perfusa, ~am virginitatis victimam Christo offerens martirizavit
hostiam ~i cordis voluntarie Deo sacrificans
in mysterium carnis et sanguinis agni ~i(
ecclesia ‥ sanguine agni incontaminati et inmaculati Christi ‥ abluta
in Sancti Petri coenobio veteri, / quod Deus omnipotens sic protegat inmaculatum
[Christus ] justus et ~us sine peccato ‥ fuit
Parisius probat istud sancta corona, / quam Christi cervix immaculata tulit
sexta die creatus est homo de inmaculata terra: sexta aetate filius Dei de inmaculata virgine factus est homo
B. Virginis ~a viscera
~a matrimonii contubernia et legitimum legalis tori conubium
religiosa tamen atque ~a ad meliora proficiens
per dalmaticam ‥ religio sancta et ~a designatur quia pupillorum et viduarum visitatio et vite immaculate custodia mandatur
vita ~a
dileccionem fidemque inviolatam et ~am ab utraque parte infallibiliter observari
immăcŭlātus, a, um (in, maculo), qui nʼest pas souillé, sans tache : Luc. 2, 736 ; Amm. 19, 2, 9 || -lātē, purement [décad.].