immansuetus
immansuetus, untamed, wild, savage
immansuētus (inm-), a, um, adj. [in-mansuetus],
- untamed, wild, savage (poet. and in post-Aug. prose): ille ferox immansuetusque, Ov. M. 4, 237: Cyclops, id. ib. 14, 249: at tu (Borea), de rapidis immansuetissime ventis, id. H. 18, 37: trucem atque immansuetum bovem caedimus, Sen. de Ira, 1, 15: ingenium immansuetum ferumque, Ov. M. 15, 85: quid immansuetius? Sen. Cons. ad Helv. 6.
im-mānsuētus, a, um, Adv. (in u. mansuetus), ungezähmt, unbändig, wild, bos, Sen.: gens, ungebildet, Cic.: ingenium, Ov.: quid immansuetius? Sen. ad Helv. 6, 5: ventus immansuetissimus, Ov. her. 17 (18), 37.
inmansueta, inpia,ungeþwære
colerici generaliter solent esse iracundi, animo ~i [], leves, instabiles, impetuosi Trevisa unmeke
immānsuētus, (13) a, um (in, mansuetus), sauvage, cruel, féroce : Ov. M. 4, 237 ; Sen. Helv. 6, 5 ; Ira 1, 15.
immānsuētus (in-m-)
adj.
- with sup, untamed, wild, savage: Cyclops, O.: (ventus) immansuetissime, O.