impaenitendus
impaenĭtendus (inp-), a, um, adj. [2. in-paenitet],
- not to be repented of: pauperies, Ap. Met. 11, 28, 15.
impaenitendus, a, um (in u. paenitet), nicht zu bereuen, Apul. met. 11, 28.
impænĭtendus, a, um, dont on ne doit pas se repentir : Apul. M. 11, 28 ; Cassiod. Var. 1, 30.