impaenitens
impaenĭtens (inp-), entis, adj. [2. inpaenitens],
- not repenting, impenitent (late Lat.): cor, Hier. in. Iesai. 12, 40, 27; Vulg. Rom. 2, 5.
impaenitēns, impaenitentia, impaenitūdo, s. impoenitēns, impoenitentia, impoenitudo.
ne inproviso mortis articulo praeventi inpaenitentes perirent
eo tempore quidam optimatum regis, Agamundus nomine, quandam possessionem Ferlanda dictam pervaserat beate Edithe atque ~s morte correptus est superveniente
[Will. II ] sagitta in corde percussus ~s et inconfessus e vestigio mortuus est
adultis autem ~tibus nullo modo est danda eucharistia
si quis tormenta [sc. Purgatorii S. Patricii ] ex injuncta penitencia sustinuerit, penas infernales, nisi finaliter fuerit inpenitens, non subibit
H. Crumpe ‥ hereticum ~tem et obstinatum ‥ damnamus
dux Andegavie ‥ concessit in fata excommunicatus et ~s
me merito plectendum quod, ~s malorum, in ipsis vitam consummassem
ostendens ~tem, quamdiu in hac vita versatur, nequaquam ab ecclesia funditus avelli, sed donum sanctitatis ‥ propter cor impaenitens non mereri
nec claves accepit quibus regni januam possit inpenitentibus aperire
nec de aliquo ~te, quamdiu vixerit, est desperandum
cor ~s
preter ‥ blasphemiam Spiritus Sancti, id est habere cor inpenitens, quod juxta verbum Domini [(cf. ] non remittetur alicui vel in hoc seculo vel in futuroMatth. xii 31
obstinati et ~tis animi est nolle agnoscere vel profiteri excessum
reatui anime in quo anima ~s decedit ‥ pena debebitur eterna
secundum duriciam meam et cor ~s thesaurizabam mihi iram in die tremendi judicii [cf. ]Rom. ii 5
intractabile et ~s cor tuum
impænĭtēns, tis (in, pænitet), qui ne se repent pas : Hier. Is. 12, 40, 27 ; Eccl.