impaenitentia
impaenĭtentĭa (inp-), ae, f. [2. inpaenitentia],
- impenitence (late Lat.), Hier. in. Iesai. 18, 65, 23.
excommunicati domini Cantuariensis absoluti sunt inpenitentes et ipsius evacuate sententie. de facto, inquam, absoluti; certe adhuc ligati sunt ante oculos Domini, qui criminosos inpenitentes nunquam absolvit. constat autem de inpenitentia, quia nec satisfaciunt, cum possint, nec aliquid restituunt ablatorum
mulier ‥ fornicaria ‥ sine munditia confessionis sacram communionem furtim percepit, tam impudentie quam ~ie rea
nos tamen adjunctissimam et efficacissimam causam irremissibilis peccati hanc credimus esse: ipsum vero peccatum, obstinati cordis inpenitentiam
miles ‥ occiditur cum ab obstinatione vincitur et a desperatione et inpenitentia
~ie finali pena debetur eterna
sic mens privata vita gracie a vermibus consciencie desperacionis et finalis ~ie et corroditur et mordetur
impænĭtentĭa, æ, f. (impænitens), impénitence, endurcissement : Aug. Serm. 71, 22 ; Eccl.