impaenitudo

impaenitudo , impenitence, failure or refusal to do penance; b (w. obj. gen.). ‘ut non ‥ tristitiam super tristitiam’ ~inis vestre ‘habeam’ [II Cor. ii 3] Lanfr. Comment. Paul. 222; Johannes dicit [I Joh. v 16]: ‘est peccatum usque ad mortem ‥’. hoc irremissibile et tam grave peccatum ~o esse intelligitur Alex. Cant. Mir. 43 (I) p. 244.  b hereditabunt eternam et incogitabilem tristitiam omnes qui pro ~ine reatus sui transituri sunt in societatem demoniorum Eadmer Beat. 15.