impacatus
impacatus, not peaceable, warlike
impācātus (inp-), a, um, adj. [2. inpacatus],
- not peaceable, unquiet (poet. and in post-Aug. prose): aut impacatos a tergo horrebis Iberos, warlike, plundering, Verg. G. 3, 408: fortuna, Stat. S. 5, 1, 137: quies alti pelagi, Claud. in. Ruf. 1, 70: vita, Sen. de Ira, 3, 27 fin.: odia, Claud. in. Eutr. 2, 212.
im-pācātus, a, um (in u. pacatus), nicht friedfertig, unfriedsam, unruhig, v. Pers., Verg., Amm. u.a.: vita, Sen.: pelagus, Claud.: Compar., pertinacior et impacatior multitudo, Augustin. epist. 85, 30.
ut ‥ inpacatos quosque vel rixantes placido sermone concordes efficeret
ea ‥ provintia, que habet tres pagos, Cestrensem, Crobernensem, Tefordensem, erat adhuc propter longinquitatem Normannis inaccessa et propter barbariem inpacata
infectis rex Willelmus cunctis negociis inpacatus recessit
rex ‥ Willelmus ‥ profectus in Moraviam, ne aliquid usquam in regno ~um relinqueret, pacem inivit cum comite de C.
impācātus, (15) a, um (in, pacatus), non pacifié, agité : Virg. G. 3, 408 ; Sen. Ira 3, 27, 4 || non apaisé : Claud. Ruf. 1, 70.
- 1. niet onderworpen;
- 2. niet vredig, onrustig [vita].
impācātus (inp-)
adj.
- 2 in+pacatus, not peaceable, warlike: Iberi, V.