impugnator
impugnātor (inp-), ōris, m. [impugno],
- one who attacks, assails (late Lat.; in Liv. 27, 15, 8, the true read. is oppugnatores), Cassiod. Var. i. q. Ambros. in Psa. 118, Serm. 13, 6.
impūgnātor, ōris, m. (impugno), der Bekämpfer, Ambros. in psalm. 118. serm. 13. § 6. Cassiod. var. 1, 9, 3 u.a.
restabat ‥ paries australis . ‥ ad austrum contra impellentes totus integra soliditate prosternitur . ‥ vix evasissent securi ~es
nisi tam magnos Ylion hostes habuisset et ~ores, non tanta repugnantium ‥ laus fuisset
regem Scotie persecutorem et ~orem fortissimum captum vinculis carceralibus mancipavit
propugnatores et ~ores
plurimi sunt inpugnatores ecclesiae Christi
cum iis qui oderunt pacem erat pacificus, verba mansuetudinis et pacis semper reddens ~oribus suis
contra sui nominis ~ores nefarios murum inexpugnabilem ordinavit(
omnes regis Anglie ~ores et expulsores excommunicare, vel ipsos ad concilium suspensos venire
Eusebius Enesenus, Judaeorum ethnicorumque acerrimus ~or
infernalis impungnator [ME: ]weorrur of helle
est ‥ homo ut rethor peritissimus ita gratiae Dei post Pelagium ~or acerrimus, ut apertius scripta ejus quibus contra strenuissimum ejusdem gratiae propugnatorem Augustinum insanivit ostendunt
quod in corde ‥ sentis ‥ ~oribus fidei fateri non timeas
domino G. suus Petrus ‥ ~ores catholice fidei expugnare
super tribus ‥ sceleribus non faciliter convertitur fraterne innocentie ~or
~ores ‥ fidei [(Christiane ] qui suas pravas et perversas doctrinas ‥ seminare ‥ conantur
qui ‥ nature videretur ~or
~ores nostre jurisdiccionis
~ores seu violatores jurium corone(
quod ejus [sc. potestatis papalis ] ~or esset igne vel gladio puniendus
ad ~orem regie dignitatis
impugnātŏr, ōris, m. , c. oppugnator : Ambr. Psalm. 118, serm. 13, 6.