impudenter

impŭdenter (inp-), adv., v. impudens fin.

impudenter, Adv. (impudens), schamlos, unverschämt, ungebührlich, nimis pol imp., Liv. Andr. fr.: imp. impudens, Plaut.: imp. facere, Ter.: imp. mentiri, Cic.: uti verbo non imp., Cic.: quae tanta res est, ut imp. ficta sit, Liv.: Compar., multo impudentius dicere, Cic. ep. 9, 22, 4: Superl., impudentissime mentiri, Cic. Verr. 4, 16: facere hoc quoque ut cetera impudentissime, Plin. ep. 4, 9, 14.

impudenter [CL] 1 impudently, brazenly, shamelessly. [uxorem] horribiliter redactam et inpudenter confractam et saliva pollutam, olim jam pudicam et castam V. Cuthb. II 8; 934 (v. decurribilis); tandemne igitur pudet te adeo ~er sensus extulisse, cum nec etiam quid ipsi sunt sentire queant? Adel. ED 14; Ord. Vit. XIII 26 (v. despective); ~er errant qui philosophiam in solis verbis consistere opinantur J. Sal. Pol. 662A; P. Blois Ep. 236. 538B (v. imprudenter); ne nimis ~er dixerim ‥ Hist. Llanthony f. 50v; c1410 (v. dilatorius a). 2 indecently, immodestly. acriori (pravorum amore) armatur furore et virginalis palmae ~ius quam proprie tyrannidis cepit erubescere Gosc. V. Mild. 13; Ord. Vit. V 14 (v. evagari 1a); Gir. TH III 25 (v. imprudenter); revelat verecunde quem ~er commiserat excessum Mir. Fridesw. 46.

impŭdentĕr, (11) impudemment, effrontément : Cic. Læl. 82 ; Fam. 5, 12, 2 || -tius Cic. Fam. 9, 22, 4 ; -issime Cic. Verr. 2, 4, 16.

impudenter (inp-) adv.with comp.and sup.

• impudens, shamelessly, impudently: facere, T.: loqui: impudentius ab sociis abstulit: impudentissime mentiri.