impunite
impunite, with impunity
impūnītē (inp-), adv., v. impunitus fin.
impūnītē, Adv. (impunitus), ungestraft, Cic. de fin. 2, 59. Mat. in Cic. ep. 11, 28, 3: impunitius, Fest. p. 173 (a), 8.
impūnītē, c. impune : Cic. Fin. 2, 59 ; Matius d. Cic. Fam. 11, 28, 3 || -tius Fest. 173, 8.
Impune. Matiusad
Cic. 11.
Fam. 28.
impūnītē
adv.
- impunitus, with impunity: facere.