impudice
impŭdīcē (inp-), adv., v. impudicus fin.
impudīcē, Adv. (impudicus), unzüchtig, Sen. contr. 1, 2, 12. Tert. de idol. 2. Vulg. thren. 5, 13: Superl. bei Eutr. 8, 22.
interdemus alterutrum dextras quod interim neuter contingat alterum ~e
inpudice
mulier concepit a puero decenni ‥ que ita ~e abusa fuerat puero
qui lapsu carnis ‥ se maculat ~e
impŭdīcē, impudiquement : Sen. Rhet. Contr. 1, 2, 112 ; Tert. Idol. 2.