impulsor
impulsor, one who incites, an inciter, instigator
impulsor (inp-), ōris, m. [impello],
- one who incites or instigates, an inciter, instigator (rare but class.; cf.: auctor, hortator, monitor): quamvis non fueris suasor et impulsor profectionis meae, approbator certe fuisti, Cic. Att. 16, 7, 2: se auctores et impulsores et socios habuisse sceleris illius eos viros, quibus, etc., id. Vatin. 10, 24; id. Prov. Cons. 8, 18; cf.: me impulsore, Ter. Ad. 560; id. Eun. 988: pravi, Tac. H. 4, 68.
impulsor, ōris, m. (impello), der Antreiber, Anreger, Veranlasser, profectionis meae, zu usw., Cic.: me impulsore, auf meinen Antrieb, auf mein Anstiften, Ter.: u. so impulsore Chresto, Suet.: Caesare impulsore atque auctore, Cic.: ne pravis impulsoribus paci belloque male consuleret, Tac.
impulsŏr, (13) ōris, m. (impello), instigateur, conseiller : Cic. Att. 16, 7, 2 ; Vat. 24 ; Tac. H. 4, 68.
impulsor (inp-) ōris, m
- 1 in+1 PAL-, one who incites, an inciter, instigator: Syrus, T.: impulsores et socii sceleris illius: me inpulsore, T.