incantator
incantātor, ōris, m. [incanto],
- an enchanter, wizard (post-class.), Tert. Idol. 9; Isid. 8, 9, 15; Mos. et Rom. Leg. Coll. 15, 1, 2.
incantātor, ōris, m. (incanto), der Zauberer, Tert. de idol. 9. Porphyr. Hor. ep. 2, 2, 209. Augustin. serm. 376, 4; quaest. in genes. 2. qu. 22 u. 23. Vulg. deut. 18, 11 u.a. Isid. orig. 8, 9, 15. Schol. Bern. Verg. ecl. 8, 71.
~ores et veneficos ‥ respuentes(
per aruspices et divinos atque ~ores captivos se diabolo tradentes
aruspices et ~ores, divinos, veneficos
~ores autem, magos, phithonicos et veneficos necne idolorum cultores accriter oportet constringere(
~ores et incantatrices et malefici aut apertae meretrices ‥ de regno nostro expellantur(
~ores sunt qui artem verbis exercent
per quendam ~orem diabolus coactus cuidam puero apparuit, et urnas et navem et domum cum immenso auro ostendit
quod quamplures sortilegi, magici, ~ores, nigromantici, divinitores, arioli, et phitones infra diocesim vestram existunt, qui diversa horribilia et detestabilia indies perpetrant
qui suis blandiciis et adulacionibus venenosis, tanquam ~or nequissimus, taliter credenciam adhibuerunt
quis medebitur ~ori a serpente percusso? cujus dicti sensus est, quis emendat doctorem a diabolo deceptum?
si percussus fuerit ~or a serpente, quis medebitur ei?
sed quis miserebitur ~ori a serpente percusso?
incantātŏr, ōris, m. (incanto), enchanteur : Tert. Idol. 9 ; Isid. Orig. 8, 9, 15 || -tātrīx, īcis, f. , sorcière, enchanteresse : Ps. Cypr. Dupl. Mart. 35.