incerte
incertē, adv., v. incertus fin.
incertē, Adv. (incertus), ungewiß, zweifelhaft, Enn. fr. scen. 241. Pacuv. tr. 302. Plaut. Epid. 505 u. 545 cod. A (incerto cod. B).
ex his igitur manifestum quoniam enuntiandi principium tum planum tum non, tum plane incertum tum ~e incertum
incertē (15) (incertus), dʼune manière douteuse, incertaine : Enn. Scen. 241 ; Pacuv. 225 ; Pl. Epid. 505.