inceptus
inceptus2, a beginning, undertaking
inceptus, a, um, Part., from incipio.
inceptus, ūs, m. [incipio],
- a beginning, undertaking (rare): foedum inceptu, foedum exitu, Liv. praef. 10: magno in omnia inceptu veneram, Sen. Ep. 108, 15: eriles, Val. Fl. 6, 124.
inceptus, ūs, m. (incipio), a) das Anfangen, Beginnen (Ggstz. exitus od. finis), foedum inceptu, foedum exitu, Liv. praef. § 10: nullum certum nec inceptum nec finem habuit, Prisc. 8, 43: magno in omnia inceptu veneram, groß war der Anlauf, mit dem ich an alles gegangen war, Sen. ep. 108, 15. – b) übh., das Unternehmen, im Plur. b. Val. Flacc. 6, 124 (Nep. Iph. 2, 5 jetzt impetus).
[actus ] qui cum aliquibus circumstanciis sunt in aliquibus personis mali et illiciti, et in aliis personis sunt liciti et ~u meritorii
multi pro facinoroso ~u capti sunt
1 inceptus, a, um, part. p. de incipio.
2 inceptŭs, (15) ūs, m. , commencement : Liv. pr. 10 ; magno in omnia inceptu veneram Sen. Ep. 108, 15, jʼétais venu à tout cela avec un bel entrain de débutant.
Melcalannus venerabilis abbas monasterii S. Vincentii... sæpissime nostram postulavit mansuetudinem et sibi catervæque sub se positæ, quæ ad duodenarium monachorum numerum Inceptu nostro bonorumque hominum adjutorio excreverat, tale præberemus subsidium, etc.
inceptus (1)
- P. of incipio.
(inceptus, ūs) (2) m
- 1 in+CAP-, a beginning, undertaking(only ablsing.): turpe inceptūst, T.: foedum inceptu, foedum exitu, L.