incerto
incerto, adv., v. incertus fin.
incerto, āre, v. a. [incertus],
- to render doubtful or uncertain (ante- and postclass.): longa dies meum incertat animum, Plaut. Ep. 4, 1, 18 (543): prospectum (cursus), Ap. Met. 11, 16, 34; singultu lacrimoso sermonem incertans, making indistinct, inaudible, id. ib. 5, 13, 2; me incertat dictio, Pac. ap. Non. 123, 30 (Trag. Rel. p. 79 Rib.).
1. incertō, Adv. (incertus), nicht gewiß, admodum inc. scire, Plaut. Pseud. 962. – Plaut. Epid. 505 u. 545 cod. A incerte.
2. incerto, āre (incertus), I) unbestimmt, ungewiß machen, sermonem singultu lacrimoso, undeutlich, unvernehmlich machen, Apul. met. 5, 13: cursus spatio prospectum sui nobis incertat (von einem Schiffe), ibid. 11, 16. – II) übtr., jmd. ungewiß machen, alqm, Pacuv. tr. 156: alcis animum, Plaut. Epid. 545.
1 incertō (incertus), c. incerte : Pl. Ps. 962.
2 incertō, (16) āre (incertus), tr., mettre dans lʼincertitude : Pacuv. 156 ; Pl. Epid. 545 || rendre indistinct : Apul. M. 5, 13.
Plaut. Epid. 4. 1. 18.