incestuosus
incestŭōsus, a, um, adj. [2. incestus],
- incestuous, lewd, Hilar. in Psa. 130, 3.
incestuōsus, a, um (2. incestus), unkeusch, blutschänderisch, coitus, Gregor. epist. 14, 17: m. plur. subst., ibid.
interdicuntur omnibus injusta connubia et ~a, tam cum ancillis Dei vel aliis illicitis personis quam cum propinquis et consanguineis vel alienigenis uxoribus
prohibemus et interdicimus omnibus Christianis injusta conubia et ~a cum monialibus vel cognatis vel cum aliis inlicitis personis
istis temporibus ~i, parricidae, homicidae multi apud nos heu ‥ repperiuntur
homicidas, adulteros, fornicatores, ~os, mendaces ‥
de fornicationibus, adulteriis, et ~is commixtionibus ‥ in ecclesiis prebendalibus frequenter commissis
ringe cingunt renes talium, ut custodiant se ab incestu luxurie, quia luxuriosi et ~i Deo sunt abhominabiles
solitudo Ammon fratrem Thamar ad ~um sororis sue concubitum provocavit [cf. ]II Reg. xiii
cum ille Robertus sit primogenitus primogeniti fratris mei ‥, veremur ne conjunctionis inceste vitium transfundatur ad posteros ‥ et sicut beatus Gregorius asserit ex ~o concubitu proles legitima non succrescit
Rothericus qui sanguine sibi propinquam et in tertio gradu cognatam Resi principis filiam paulo ante ~o sibi contubernio copulaverat
dispensandi cum decem clericis ‥ defectum patientibus geniture dummodo non sint de adulterio vel ~o coitu procreati ‥ facultatem(
incestŭōsus, a, um, impudique : Firm. Math. 8, 30.