incicur
incĭcur, ŏris, adj. [2. in-cicur],
- not tame, wild: incicorem immansuetum et ferum. Pacuvius: reprime incicorem iracundiam, Paul. ex Fest. s. h. v. p. 108 Müll.
in-cicur, cicoris, ungezähmt, wild (vgl. Paul. ex Fest. 108, 2), Pacuv. tr. 386.
~ur, insipiens, stolidus [cf. ]Paulus Diaconus Epitoma Festi 108M
incĭcur, ŏris, qui nʼest pas apprivoisé, intraitable : Pacuv. 386.