indecor
indecor , oris, and indecoris, e: (adj.), disgraceful, bringing disgrace, 7.231; disgraced, infamous, 11.423; unhonored, 11.845.
indĕcor, cŏris, or indĕcŏris, e, adj. [2. in-decorus],
- unbecoming, unseemly, indecorous, inglorious, disgraceful, shameful (very rare; for the most part poet.): cujus sit vita indecoris, Att. ap. Non. 489, 1: non indecorem tua te regina reliquit, Verg. A. 11, 845; cf. id. ib. 12, 679: non erimus regno (dat.) indecores, id. ib. 7, 231: nec genus indecores, id. ib. 12, 25: obitus, Val. Fl. 1, 810: barba, Amm.23, 6 al.
in-decor, ōris = indecoris, Charis. 85, 27. Prisc. 6, 47.
indĕcŏr (14) et indĕcŏris, is, e, sans gloire, indigne : Acc. d. Non. 489, 1 ; Virg. En. 11, 845 ; Val. Flacc. 1, 810.
➳ indecor Char. 85, 27 ; Prisc. Gramm. 6, 47.