indecore
indecore, unbecomingly, indecently
in-dĕcōrē, adv., v. indecorus fin.
indecōrē, Adv. (indecorus), a) übel lassend, unschön, häßlich, prominere, Cels.: insignia proicere, Curt. – Compar., sententiae non indecorius cinctae, Fronto ad Ant. imp. 1, 2. p. 96, 21 N. – b) unanständig, unschicklich, ne quid ind. effeminateve faciat, Cic.: fit contra quoque frequenter non ind., Quint.
indĕcōrē (14) (indecorus), dʼune manière inconvenante : Cic. Off. 1, 14 ; Tac. H. 5, 23.
indecōrē
adv.
- indecorus, unbecomingly, indecently: facere: haud indecore, Ta.