indecorus

in-dĕcōrus, a, um, adj.,

• unbecoming, unseemly, indecorous, disgraceful, shameful, unsightly (class.): quod animo magno fit, id dignum viro et decorum videtur: quod contra, id ut turpe, sic indecorum, Cic. Off. 1, 27, 94: nihil malum nisi quod turpe, inhonestum, indecorum, etc., id. Fin. 3, 4, 14: indecorum est, de stillicidiis cum dicas, amplissimis verbis et locis uti communibus, id. Or. 21, 72: studia saeculo, Plin. Pan. 46, 4: gestus, Quint. 1, 10, 35: uva visu, Plin. 14, 2, 4, § 28: visus, id. 13, 12, 24, § 79: haud indecoros motus dare, Liv. 7, 2, 4.— Plur. as subst.: indĕcōrae, ārum, f. (sc. feminae), ill-favored women, Cic. Att. 9, 10, 2.—Hence, adv.: indĕcōrē, unbecomingly, indecently (class.): ne quid indecore, effeminateque faciat, Cic. Off. 1, 4, 14: quam minime indecore facere, id. ib. 1, 31, 114: haud indecore, Tac. H. 5, 23.

in-decōrus, a, um, nicht geziemend, ungeziemend (Ggstz. decorus), a) der äußern Erscheinung usw. nach, unziemlich, unanständig, übel lassend, unschön, häßlich, forma, Tac.: habitus, Curt.: status, Quint.: motus (Plur.), Liv.: indecora vel voce vel gestu pronuntiatio, Quint.: subst., indecōrae, ārum, f. (sc. mulieres), häßliche Weiber, Cic. ad Att. 9, 10, 1. – m. Dat. (für), impudens, tumultuosa, iracunda actio omnibus indecora, steht niemand wohl an, Quint. 11, 1, 29: u. neutr. pl. subst., senex ut indecora canis (für die grauen Haare) deponeret, Sen. nat. qu. 1, 17, 4. – mit 2. Supin., uva eius indecora visu, sapore iucunda, Plin. 12, 28. – b) ethisch, nicht geziemend, ungeziemend, unschicklich, unanständig, unehrenhaft, unrühmlich, α) v. Lebl.: si nihil malum, nisi quod turpe, inhonestum, indecorum, pravum, Cic.: quod enim viriliter animoque magno fit, id dignum viro et decorum videtur; quod contra, id ut turpe sic indecorum, Cic.: deinde quod quaesitur satisne pium tutum, gloriosum an indecorum sit, Sall. fr.: pulvis non ind., Hor.: ind. herniae nomen, Cels.: maternum genus impar nec tamen ind., Tac. – m. Dat., indecora saeculo studia, Plin. pan.: nec quicquam indecorum iudici faciens, Sen.: nihil indecorum nec bono nec viro feci, Sen.: non tamen sint indecora dicentibus, Quint. – indecorum est (alci) mit Infin., quam indecorum est, de stillicidiis cum apud unum iudicem dicas, amplissimis verbis et locis uti communibus, de maiestate populi Romani summisse et subtiliter (sc. dicere), Cic.: nec Macedonibus Persas imitari indecorum (esse), Curt. – β) v. Pers., unrühmlich, Trebellius indecorus et humilis, Tac. Agr. 16.

indecorus [CL] 1 not beautiful, ungraceful. si concedamus quod possibile esset quod sonus fieret unus compositus ex duabus vocalibus, esset omnino informis et ~us et confusus in auribus nostris Bacon Gram. Gk. 85. 2 unseemly, improper. virum qui nondum debet habere barbam non dedecet non habere, cum vero jam habere debet ~um est non habere Anselm (Casus Diab. 16) I 261; interdum sensuum voluptate versari sapienti non arbitror ~um J. Sal. Pol. 761B; tantam ‥ sollemnitatem in absentia vestra ‥ celebrari inhonestum est et ~um Canon. G. Sempr. 139. 3 not worthy of honour, inglorious. ~um, foedum, inhonestum GlC I 370; 1326 (v. concursus 1d).

indĕcōrus, (11) a, um, inconvenant, messéant : Cic. Off. 1, 94 ; Or. 82 || indecorum est avec inf. Cic. Or. 72, il ne convient pas de || laid : Plin. 14, 28.

indecorus , a, um. adj.
失顔者。醜。

Suggest a Translation
See an image

in-decōrus adj.,

• unbecoming, unseemly, unsightly: motūs, L.: Non indecoro pulvere sordidi, i. e. honorable, H.—Plurf. as subst, ill-favored women.—Fig., without fame, of no repute: Trebellius, Ta.—Unbecoming, disgraceful: indecorum est locis uti communibus.