indictus
indictus2, not said, unsaid
Could not find indicto in Logeion dictionaries.
indicto Adjective: masculine dative singular, Adjective: masculine ablative singular, Adjective: neuter ablative singular, Adjective: neuter dative singular of indictus
indictus , a, um: (adj.), unmentioned; unsung, unrecorded, 7.733.
indictus, a, um, Part., from 2. indico.
in-dictus, a, um, adj.
- Not said, unsaid (class.): quod dictum, indictum'st: quod modo erat ratum, irritum est, Ter. Phorm. 951: quae tum cecinerit, ea se nec, ut indicta sint, revocare posse, Liv. 5, 15, 10: nec tu carminibus nostris indictus abibis, unsung, Verg. A. 7, 733: dicam insigne, recens, adhuc Indictum ore alio, Hor. C. 3, 25, 8: indictā causā, without a hearing, unheard: ut dictator, quem vellet civium, indicta causa, impune posset occidere, Cic. Leg. 1, 15, 42; so, indicta causa in aliquem animadvertere, id. Fam. 5, 2, 8; id. Rab. Perd. 4, 12; id. Verr. 2, 2, 17, § 43; id. Phil. 2, 23, 56; Liv. 29, 18 fin.; 38, 33 init. al. —
- II Unspeakable, ineffable (only postclass.): Deum caelestem, indictum, innominabilem, Ap. Dogm. Plat. 1, p. 3, 30.
1. indictus, a, um (in u. 2. dico), I) nicht gesagt, ungesagt, A) im allg., Ter. u. Liv.: ind. carminibus nostris, unbesungen, Verg.: nescio quid indictum (noch von keinem gesagt), Gell. – B) insbes., im gerichtl. t. t., indictā causā, ohne Verhör, ohne Verteidigung, alqm capitis condemnare, Cic.: damnari, Cic.: civem occīdere, Cic.: alqm trucidare, Curt. – II) unaussprechlich, deus indictus, innominabilis, Apul. de dogm. Plat. 1, 5.
2. indictus, a, um, Partic. v. 2. indico, w. s.
ubi aut quando ~a sabbata [] celebravit terra? certe Jeremias testis est quod nec septimum celebraverunt patres eorum ed. : ‘forbidden sabbaths’
1 indictus, a, um, part. p. de indico 2.
2 indictus, (12) a, um (in priv.), ¶ 1 qui nʼa pas été dit : Hor. O. 3, 25, 8 ; Virg. En. 7, 733 ¶ 2 dont on ne peut parler, ineffable : Apul. Plat. 1, 5 ¶ 3 non plaidé : indicta causa Cic. Verr. 2, 2, 75, sans que la cause soit plaidée, cf. Cæs. G. 7, 38, 2 ; Liv. 29, 18, 19.
- 1. ongenoemd, ongezegd [carminibus niet bezongen];
- 2. (jur. t.t.) indictā causā zonder verhoor en zonder verdediging, zonder vorm v. proces.
indictus , a, um. adj.
未言者。未訢寃。已傳。Indicta causa damnare eum 末訴寃而定案。Inimicitiae indictae 發明之仇。Opes dotis indictae 約之裝奩。
Suggest a Translation
See an image
未言者。未訢寃。已傳。Indicta causa damnare eum 末訴寃而定案。Inimicitiae indictae 發明之仇。Opes dotis indictae 約之裝奩。
Suggest a Translation
See an image
indictus (1)
- P. of 2 indico.
in-dictus (2) adj.,
- not said, unsaid: Quod dic tum, indictumst, T.: ea ut indicta sint, revocareL.: carminibus nostris indictus, unsung, V.: in signe, adhuc Indictum ore alio, H.: indictā causā interfecti, without a hearing, Cs.: indictā causā damnati.—Plurn. as subst: proferre indicta prius, novel themes, H.