indissolubiliter
indissolūbiliter, Adv. (indissolubilis), unauflöslich, unauflösbar, Chalcid. Tim. 31 C. Claud. Mam. de stat. anim. 2, 2 extr.
propositionis tuae veritatem in ipsa aeternitatis veritate, quae Deus est, ~iter constare perhibuisti
opto ut bonis moribus ~iter inhereas
funibus peccatorum ~iter illaqueat
domino suo vinculis ~iter injecto
exercitus ‥ tanta densitate constipati erant et in armis ~iter stabant, ut ‥
radicatum ~iter desiderium
omnes Angli ~iter regi suo adherebant
pax est ‥ generale bonum, quo ~iter nexi celestes gaudent
cum [amantes ] ‥ mutuo amplexu sese ~iter astringant
confederati sunt ~iter
ad hoc essem ~iter obligatus
~iter dilexi te
indissŏlūbĭlĭtĕr, indissolublement : Mamert. An. 2, 2.