indutus

indūtus, a, um, Part., from induo.

indūtus, ūs, m. [induo],

• a putting on (very rare; only indutui and indutibus in use): prius dein quae indutui, tum amictui quae sunt tangam, Varr. L. L. 5, § 131 Müll.; Symm. Ep. 3, 10; Varr. L. L. 10, § 27 Müll.: vestis, quam indutui gerebat, Tac. A. 16, 4: habebat indutui ad corpus tunicam interulam, Ap. Flor. n. 9, p. 346; id. Mag. p. 310, 23.—Concr., apparel, raiment: indutibus imperatoriae majestatis ornatus, Amm.30, 7, 4; 24, 2, 5.

indūtus, nur Dat. ui u. Abl. Plur. ibus, m. (induo), das Anziehen des Kleides, die Bekleidung, konkr., der Anzug, die Kleidung, prius indutui, tum amictui quae sunt, tangam, Varro LL. 5, 131: mundissima lini seges inter optimas fruges terrā exorta non modo indutui et amictui sanctissimis Aegyptiorum sacerdotibus, sed opertui quoque rebus sacris usurpatur, Apul. apol. 56: illa vestis decenter indutui est, quae non trahit pulverem, Symm. epist. 3, 10: eam (tunicam) dicimus muliebrem, quae de eo genere est, quo indutui mulieres ut uterentur est institutum, Varro LL. 10, 27: ea, quam indutui gerebat, vestis, Tac. ann. 16, 4: habebat indutui ad corpus tunicam interulam, Apul. flor. 9. p. 10, 19 Kr. – Plur., horrentes indutibus rigidis, Amm. 24, 2, 5: indutibus imperatoriae maiestatis apud Nicaeam ornatus, Amm. 30, 7, 4.

1 indūtus, a, um, part. de induo.

2 indūtŭs, (16) ūs, m. [ord^t dat. sing.] : indutui Varro L. 5, 131, pour vêtir, pour le vêtement ; indutui gerere Tac. Ann. 16, 4, porter comme vêtement, être vêtu de || abl. pl. indūtibus Amm. 24, 2, 5, etc.

indutus , us. m.
服。衣。

Suggest a Translation
See an image

indūtus (1)

• P. of induo.

(indūtus (2) ūs), m

• a putting on.—Only dat: quam (vestem) indutui gerebat, Ta.

INDUTUS

INDU´TUS[AMICTUS; TUNICA. ]

Indūtus

(ἔνδυμα). Any kind of close-fitting garment as distinguished from amictus (q. v.), which is generally expressive of loose clothing. It is oftenest applied to the underclothing of both men and women ( Epist. iii. 42; Tac. Ann. xvi. 4). See amictus; tunica.