inferius
inferius, lower, further down
infĕrĭus, adv.,
- v. infra.
infĕrĭus, a, um, adj. [infero],
- that is offered or sacrificed (ante- and post-class.): vinum, sacrificial wine, Cato R. R. 132, 2; 134, 3; Arn. 4, 138.
1. īnferius, a, um (infero), dargebracht, geopfert, vinum, die Menge Wein, die man den Göttern widmete od. opferte, ehe man den Wein selbst kostete, die Spende, das Trankopfer (griech. χοή), Cato r. r. 132, 2 u. 134, 4. Arnob. 4, 16: vgl. Paul. ex Fest. 113, 2. – subst., īnferiae, ārum, f., a) Opfer zu Ehren der Verstorbenen, die Totenopfer (χοαί), inferias publice instituere, Suet.: inferias (alci) mittere, Lucr., Verg. u. Iustin.: alci inferias afferre, Cic.: (alci) inferias dare, Ov., Suet. u.a.: se inferias (als T.) dare, Solin.: alci inferias facere, Tac.: alci debitas inferias persolvere, Sen.: alci inferias immolare, Verg. – b) das Grabmal, et nostri (= nostris) voltus derigis (= dirigis) inferieis (= inferiis), Corp. inscr. Lat. 9, 1837, 2.
2. īnferius, I) Adv., s. īnfrā. – II) Adi. neutr., s. īnferno. II.
nescis ut infatuat debiles hominis oculos qui in altum ascendit? certe, quod ~ius [ME: ] respicitdunewart
pannus ‥ quo ‥ omnis reliquiarum ~ius locata congeries velabatur
quare si sambucus, laureola, vel aliquod tale radatur superius provocat vomitum, si ~ius assellationem?
corpus extensum in cruce, latum sicut scutum superius in bracchiis suis extensis, strictum ~ius [ME: ] tanquam uno pedebineoðen
punctus cum virgula ~ius ducta
jussisti servis tuis referre tue divine majestati secreta quae ~ius [v. l. in infernis ] fecisti
ut ‘Heliam corvi quondam pavere ministri’ [Sedulius ] et longe ~ius ‘agmen pavit inorme’ [Carmen Paschale I 170] ib. III 264
concedens ei terram / ‥ / certis tramitibus / uti fertur inferius
hujus doni constipulatorum nomina inperius notata videntur
debet recipere teoloneum in forma ~ius subscripta
debet ‥ xv bollas, que venduntur pro v s. iij d., de quibus respondebit ~ius
que ~ius in loco suo patebit
petit alloc’ de diversis pratis ‥ lucratis et inductis ad usum domus, sic ~ius oneratis, viij li. xj s. iiij d.
1 īnfĕrĭus, (14) adv., compar. de infra, plus bas, plus au-dessous : Ov. M. 2, 137 ; 2, 208 || [fig.] virtutem inferius adducere Sen. Ep. 79, 10, faire déchoir la vertu.
2 īnfĕrĭus, a, um (infero), offert [dans les sacrifices] : Cato Agr. 132, 2 ; 134, 4, cf. P. Fest. 113, 2 ; Arn. 7, 31 ; Serv. En. 9, 641 || v. inferiæ.
īnferius
adj.
- neut. of inferior, lower, further down: Inferius terras (cremabis), too low, O.: inferius suis fraternos currere equos, O.—With quam, O.