inglorius

inglōrĭus, a, um, adj. [2. in-gloria], without glory or fame, not glorious, inglorious.

• I Lit. (class.): beati qui honorati sunt videntur; miseri qui sunt inglorii, Cic. Leg. 1, 11, 32: latam trahens inglorius alvum, Verg. G. 4, 94: imperium, Tac. A. 12, 14: vita inhonorata et ingloria, Cic. Tusc. 3, 34, 81. —
• • • • • β With gen.: militiae, Tac. H. 3, 59: ausi, Sil. 12, 39.—
• II Transf.: ingloria cassis, unadorned, without a crest, Stat. Th. 9, 108.

in-glōrius, a, um (in u. gloria), ruhmlos, nicht berühmt, v. Pers., Cic. u.a.: vita, Cic.: mit Genet., militiae, Tac. hist. 3, 59: ausi, Sil 12, 9: inglorium arbitrabatur m. folg. Infin., Tac. Agr. 9. – übtr., unansehnlich, cassis, ohne Busch, Stat.: rex apium, Verg.

inglorius [CL] 1 lacking honour, renown, or glory: a (of person); b (of town); c (of event or action). a rex ait, et victi cesserunt inprobe Picti, / Colmanusque suas inglorius abicit arces Frith. 303; animos ‥ honestatus non ~ios Osb. Clar. V. Ed. Conf. 1; Scotti ‥ magis in paludibus ~ii delitescere quam in excelsis urbibus consuerant habitare W. Malm. GP I 72 p. 135; [inperator] vix evasit cum aliqua parte sui exercitus in terram suam ~ius R. Niger Chr. I 99; [Christus] in contumeliosa passione, et maxime inter omnes homines, fuit ~ius Gros. Cess. Leg. II 4. 3; glorie rex, inglorius inveniris / ‥; / princeps, servili habitu inveniris J. Howd. Cant. 69.  b locus ille cervicositati Sarracenorum ~ius subjacebat Ord. Vit. IX 14 p. 595.  c cumque flatus victoriae / non furerent ingloriae, / tremebat tellus turbida / atque eruta robora / cadebant (Aldh.) Carm. Aldh. 1. 40; fugere ~ium arbitratus audaciam congressus morte propinqua luit W. Malm. GR IV 389 p. 460. 2 lacking splendour or beauty, unsightly. macies ingloria Hanv. I 484 (v. epenthesis b); cutis florarium / ‥ cras inglorium Walt. Wimb. Carm. 338 (v. evanidus 2). 3 lacking pride. unproude, ~us, -a Levins Manip. 217.

inglōrĭus, (12) a, um (in, gloria), ¶ 1 sans gloire, obscur : Cic. Leg. 1, 32 ; Tusc. 3, 81 ; Virg. G. 4, 94 || non inglorius militiæ Tac. H. 3, 59, qui nʼest pas sans gloire militaire || inglorium arbitrabatur, av. inf. Tac. Agr. 9, il estimait sans gloire de ¶ 2 non orné, simple : Stat. Th. 9, 108.

inglorius , a, um. adj.
無榮。無顔者。

Suggest a Translation
See an image

inglōrius adj.

• 2 in+gloria, without fame, unhonored, inglorious: qui sunt inglorii: vita: parmā albā, inconspicuous, V.: militiae, Ta.: remeabo inglorius, without trophies, V.: inglorium arbitrabatur (withinfin.), Ta.