inhiatio
ĭnhĭātĭo, ōnis, f. [inhio],
- an opening of the mouth, gaping, e. g. in astonishment (late Lat.), Treb. Poll. Gall. 9.
inhiātio, ōnis, f. (inhio), a) das Gieren nach etwas, die Gier, Cod. Theod. 10, 10, 15. – b) das Aufsperren des Mundes, vor Verwunderung usw., Treb. Poll. Gallien. 9, 5.
Britannia ‥ conterminarum gentium ~oni diu obnoxia fuit
propter ~onem pape ‥ ad secularia desideria
ut ‥ persone hujusmodi undique aliis, pro quibus forsitan ex importuna petencium ~one fient instancie, preferantur
ĭnhĭātĭō, ōnis, f. (inhio), admiration, ébahissement : Treb. Gall. 9 || avidité : Cod. Th. 10, 10, 15.
Rogerio episcopo cum hac bonæ voluntatis Inhiatione sanctis patribus aggregato, etc.