inhianter
ĭnhĭanter, adv. [inhio],
- with open mouth, eagerly (late Lat.): aliquid inhianter haurire, Aug. Conf. 9, 8: ardescere, id. ep. 112, 8.
papam Benedictum tam ~er huc [sc. in Angliam ] proficiscendi precatus est dedisse licentiam, ut precis suae non potuit declinare nimietatem
amore divinae contemplationis ~er accensus
divinae scripturae flosculos ~er et incessabiliter congregavit
colloquio eorum [monachorum ] ‥ cotidie ~er sese applicuit
Britones ‥ ~er ‥ super Falconis exercitum irruentes
~ius dimicantes pro patria
nonnulli ‥, ut totum quod ex appropriata sibi ecclesia provenit ~er absorbeant, ipsam dimittunt vicario destitutam
ut cotidie ‥ se corporis ergastulo emigrare ~er gestiant
exemplorum formulas ‥ ~er satago audire
cur tu non ardenter concupiscis ‥ quod illi [angeli et sancti ] ~er optant?
nec hoc ‥ in senectute, quamvis ~er desiderarent, poterant discere
~er tante tribulationis causam audire desidero
bellum ~er esuriebant
ego Eadmundus divina favente gratia rex Anglorum optinens non ~er supra terminatam divinam admonitionem obaudiens
ĭnhĭantĕr (inhio), avec avidité : Aug. Conf. 9, 8.