inhalatus
ĭnhālātus, ūs, m. [inhalo],
- a breathing at, breath: oris, Ap. Met. 2, 10, 14.
inhālātus, Abl. ū, m. (inhalo), das Anhauchen, der Hauch, patentis oris inhalatu cinnameo, Apul. met. 2, 10.
1 ĭnhālātus, a, um, part. de inhalo.
2 ĭnhālātŭs, abl. ū, m. , souffle, haleine : Apul. M. 2, 10.