innuo
innuo, to nod, give a sign, intimate, hint
in-nŭo, ŭi, ūtum, 3, v. n.,
- to give a nod, to nod to; to give a sign, to intimate, hint.
- α With dat.: ubi ego innuero vobis, Plaut. Rud. 3, 4, 26 (731): abiens innuit mihi, Ter. Eun. 735: stabat innuebat digito similis vocanti, Plin. Ep. 7, 27, 9.—
- β Absol.: ne mora sit, si innuerim, quin pugnus in mala haereat, Ter. Ad. 171: ubi innuerint, Liv. 8, 4, 2: coram licet innuat atque Rescribat, Juv. 6, 140: aqua innuetur his signis esse tenus, Vitr. 8, 5 ext.—
- II To mean, intimate, signify, = significo, Don. ad Ter. Ad. 200.
in-nuo, nuī, ere, zuwinken, einen Wink geben, I) eig.: abiens mi (= mihi) innuit, Ter.: stabat innuebatque digito similis vocanti, Plin. ep.: si innuerim, Ter.: ubi innuerint, Liv. – II) übtr., kennzeichnen, aqua innuitur his signis esse tenuis, Vitr. 7, 4 (5), 2. – ➳ Cic. Mur. 51 se... indicavit atque induit.
See: innuere
innŭō, (13) ŭī, ūtum, ĕre, ¶ 1 intr., faire signe : alicui, à qqn : Pl. Rud. 731 ; Ter. Eun. 736 ; Plin. Min. Ep. 7, 27, 9 ¶ 2 tr., indiquer : Vitr. Arch. 7, 4, 2.
innuō uī, —, ere
- 2 NV-, to nod, give a sign, intimate, hint: Ne mora sit, si innuerim, T.: ubi innuerint, L.: coram licet innuat, Iu.: mi, T.