insecutio
insĕcūtĭo, ōnis, f. [insequor],
- a pursuing: incerta, Ap. Met. 8, 16, 2.
īnsecūtio, ōnis, f. (insequor), die Verfolgung, Apul. met. 8, 16. Augustin. in psalm. 29. § 8 u.a. Iul. Val. 2, 19. p. 103, 12 K.
ille [sc. dux Guillelmus ] non prius ab ~one desistit, quam portae munitionis fugatos eripiunt
nonnullis ‥ interemptis et aliquibus hostili ~one fugatis(
ob cujus infesti animi ~onem ‥ confugit ad Normannorum ducem
J. tunc ibidem evasit et ultra pontem London’ versus London cucurrit ydem ‥ J. H. et J. D. ipsum J. B. recenter ~onem fecerunt usque in parochia predicta
invidias quorundam nobilium ~onesque patiebatur accerrimas
~one valida a se suisque comministris tribulari
qui culpabiles inventi fuerint ‥ ~one ministri regis emendabant
si ceptis ~onibus, grangiam reddens, deinceps ‥ desistere dignaretur
īnsĕcūtĭō, ōnis, f. (insequor), poursuite : Apul. M. 8, 16 ; Aug. Psalm. 29, 8.
Insecutionem passus, in Miscella : Theophanes
Et a paternis traditionibus sacrilego more desciscens, non levem temporibus suis Ecclesiæ Dei, vel Sacerdotibus Insecutionem intulisse videtur.