insectator
insectator, a persecutor
in-sectātor, ōris, m. [insector], a persecutor (very rare; not in Cic. or Caes.).
- I Lit.: plebis, Liv. 3, 33, 7.—
- II Trop., a censurer: vitiorum, Quint. 10, 1, 129.
īnsectātor, ōris, m. (insector), der Verfolger, Verhöhner, Eiferer gegen etw., plebis, Liv.: vitiorum, Quint.: religionis Christianae, Eutr. 10, 16 extr.: suae pudicitiae, Augustin.
virtutum ‥ universarum avidus executor et vitiorum ~or beatus Ecgwinus
scio ‥ quicquid ‥ bonis ‥ placere; cum tamen ‥ ita et hunc laborem totius ~oribus boni emulis displicere
putabant ipsum habuisse imitatorem Gundulphi; sed mutatus in virum alium, ~or Gilberti efficiebatur
heresium ‥ auctores assistentes et ~ores
īnsectātŏr, (16) ōris, m. (insector), persécuteur : Liv. 3, 33, 7 || censeur infatigable : Quint. 10, 1, 129.
īnsectātor ōris, m
- insector, a persecutor: plebis, L.