insecutor
insĕcūtor, ōris, m. [insequor],
- a pursuer, persecutor (post-class.), Tert. Mag. 5: frustratis insecutoribus, Ap. Met. 7, 2, 5.
īnsecūtor, ōris, m. (insequor), der Verfolger, Tert. apol. 5. Apul. met. 8, 2.
Roberto cum suis fugiente, ~ores armigerum quendam fecerunt in berfredum ascendere, et a boreali plaga ignem immittere
licet ~ori rem suam petere criminaliter ut furatam
magister ‥ maluit ~ores patiendo reddere mitiores
aeternis deputari herebi flammis cum Herode Christi ~ore nequissimo ejusque complicibus
obstinaces regni sui ~ores
quod ejus [sc. comitis Lancastrie ] ~ores parvo post tempore duraverint, immo dira morte interierint
novus quidam catholice fidei ~or antichristus, Soldanus viz. Babylonie
Caracalla ‥ Severi imperatoris fuit filius, hic morum paternorum fortis ~or, hic libidini deditus
semel incepti ‥ sui non segnis insecutor [v. l. executor ]
īnsĕcūtŏr, ōris, m. (insequor), celui qui poursuit : Apul. M. 8, 2 ; Tert. Apol. 5.