insectatio
insectatio, a pursuing, pursuit
in-sectātĭo, ōnis, f. [insector], a pursuing, pursuit (class., but not in Cic. or Caes.).
- I Lit.: hostis, Liv. 21, 47, 2.—
- II Trop., a pursuing with words, a censuring, railing at, deriding, insulting: tanta est hominum insolentia et nostri insectatio, Brut. ap. Ep. Cic. Fam. 11, 1, 2: principum, Liv. 22, 34, 2: studiorum et morum alicujus, Suet. Gramm. 19: insectationibus petere aliquem, Tac. A. 2, 55: fortunae, Quint. 6, 3, 28; 11, 1, 86: quod insectationis genus, id. 5, 7, 6.
īnsectātio, ōnis, f. (insector), das Verfolgen, I) eig.: hostis, Liv. 21, 47, 2. – II) übtr., die Ausfälle gegen jmd., die Verhöhnung, Verunglimpfung, alcis, Liv.: fortunae, Quint.: temporum Claudianorum obliqua insectatio, halbverdeckte Vorwürfe gegen usw., Tac. – nec sine occulta in Mucianum insectatione, Tac. hist. 3, 53. – Plur., Verhöhnungen, Hohnreden, Schimpf- u. Spottreden, Neckereien, insectationibus petitus, Tac.: per insectationes et nuntios ad proelium vocari, Tac.
hunc diu per diversa devia equina agilitate canumque ~one fatigavit
proponebat enim sibi itineris difficultatem, furto cognito indigenarum ~onem, nullam loci quo tenderet notionem
†insectiones [l. insectationes ]ehtresse
pertinaces in tui ~one et odio confusione salutari induat
eo ‥ temporis articulo, quo regie ~onis procella, quam ‥ describimus ‥ primum efferbuit
multe enim persecutiones justorum sunt, nunc Satanas insectatur: nunc ministeria ejus impugnant, nunc falsorum fratrum simulatio ad nocendum arte fraudolentae ~onis irrepit
īnsectātĭō, (12) ōnis, f. (insector), ¶ 1 poursuite, action de poursuivre : Liv. 21, 47, 2 ¶ 2 pl., attaques âpres, alicujus ou alicujus rei, contre qqn, contre qqch. : Brut. d. Cic. Fam. 11, 1, 2 ; Liv. 22, 34, 2 ; Quint. 6, 3, 28.
- 1. achtervolging [hostis];
- 2. (metaf.) aantijging, bespotting [temporum].
īnsectātiō ōnis, f
- insector, a pursuing, pursuit: hostīs, L.—Fig., a railing at, deriding, abuse: principum, L.: insectationibus petitus, Ta.