insibilator
insībĭlātor, m. [insibilo],
- one that breathes in by hissing (late Lat.): venenorum insibilator serpens, Aug. in Joh. 8, 6.
īnsībilātor, ōris, m. (insibilo), der Einzischler (ins Ohr), veneni (verderblicher Lehren), Augustin. in euang. Ioann. 1. tract. 8. § 6.
īnsībĭlātŏr, ōris, m. , celui qui siffle [dans] : Aug. Ev. Joann. 1, tract. 8, 6.