insidiatrix
insĭdĭātrix, īcis, f. adj. [insidiator],
- that lies in wait: manus, Amm.24, 4.
īnsidiātrīx, trīcis, f. (Femin. zu insidiator), im Hinterhalte lauernd, manus, Amm. 24, 4, 29; 27, 10, 11. – übtr., die Nachstellerin, insidiatrices aures, Ambros. in Luc. 5. § 42: aviditas rapiendi, quae insidiatrix saepe Romani militis fuit, Amm. 23, 5, 21; vgl. 31, 4, 10: m. Dat., utilitatibus publicis insidiatrix audacia, Edict. Diocl. prooem. § 30 M.
sordidae ‥ cogitationes, virtutum spiritualium quasi ~ices
~ix pudicitie
communis insigdiatrix(
[Emma ] proditrix regni, hostis patrie, ~ix filii judicatur
īnsĭdĭātrīx, īcis, f. (insidiator), celle qui dresse des embûches, en embuscade : Amm. 24, 4, 29.
Insidiatrix, mulier quæ mortem viri sui cum aliis hominibus consiliavit, in Capit. Pippini ann. 752. cap. 5.