interiectus
interiectus, a coming between, intervention
interjectus, a, um, Part., v. intericio fin.
interjectus, ūs, m. [intericio], a throwing or placing between, interposition; a coming between, intervention (class.).
- I Lit.: lapides temerario interjectu ponere, Ap. de Deo Soc. 3 (Prol. p. 365, 15): luna interpositu interjectuque terrae repente deficit, Cic. N. D. 2, 40, 103.—
- II Trop., an interval: petito paucorum dierum interjectu, Tac. A. 3, 67.—Esp. abl. sing.: interjectu, after an interval, with an interval: temporis, Tac. A. 3, 51 fin.: noctis, after a night, id. ib. 6, 39: paucorum dierum, id. ib. 3, 67: parvi temporis, Aur. Vict. Epit. 48, 15.—In plur.: interjectibus capere fructum, at various times, Col. 3, 21, 61.
1. interiectus, a, um, s. inter-icio.
2. interiectus, ūs, m. (intericio), I) das Dazwischenwerfen, -setzen, Apul. de deo Socr. prol. p. 2, 15 Goldb. (= p. 2, 19 Thom.). Chalcid. Tim. 11. – II) das Dazwischentreten, a) im Raume, interpositu interiectuque terrae (zwischen Sonne u. Mond), Cic. de nat. deor. 2, 103. – b) in der Zeit, der eingetretene Verlauf, die eingetretene Frist, interiectu temporis, in der Zwischenzeit, Tac.: interiectu noctis, nach V. einer Nacht, Tac.: interiectum dierum paucorum petere, Tac.
- 1. (v. plaats) het tussenbeide komen [terrae tussen zon en maan];
- 2. (v. tijd) (Tac.) verloop [noctis], tussentijd, termijn [paucorum dierum].
- 1. (v. plaats) ergens tussen liggend, staand, zich bevindend (abs.; m. dat.; inter); ➤ aër inter mare et caelum ~; (abl. abs.) aequalibus intervallis -is met gelijke tussenruimtes;
- 2. (v. tijd) ertussen liggend, verlopend; ➤ -o anno na verloop v.e. jaar; -is aliquot diebus; -o brevi spatio na korte tijd.
(interiectus ūs), m
- inter+IA-.—Only acc.and abl.sing, a coming between, intervention: luna interiectu terrae repente deficit.—An interval: temporis, meanwhile, Ta.: dierum, Ta.