1 interjacĕre
v. intericere
2 interjacēre
[CL]
1 a (intr.) to lie between, intervene; b (w. inter & acc.); c (w. acc.).
a Hibernia ‥ usque contra Hispaniae septentrionalia, quamvis magno aequore ~jacente, pervenit
[Bede HE I 1 p. 11]; nullum ~jacentis terrae marisque spatium
[Anselm (Ep. 51) III 164]; corporum formas aerem usque ad oculum ~jacentem informare
[Adel. QN 23 p. 27]; prato ~jacente in aquilonali parte
[Danelaw 11]; ~jacente venella regia
[Reg. S. Aug. I 336]. b c1157 terram que ~jacet inter januam et viam juxta aquam
[Cart. Osney IV 406]; [Gros. Hexaem. proem. 47 (v. importuosus)]; [Peckham Persp. I 65 (v. horizon a)]. c [J. Exon. BT VI 680 (v. gemiscere)]; ecclesias terre sue maritime, Waterfordiam sc. et Weisefordiam ~jacentis
[Gir. EH II 20 p. 352]; stagni illius, quod estus et frigora ~jacere supradiximus
[Ad. Eyns. Visio 35] (cf. [ib. 17]).
2 to come between, intervene (in temporal sequence; in quot., w. acc.).
quietem ~entem duas accessiones
[Ric. Med. Signa 33 (v. 1 discretio 1a)].
3 (of condition) to apply, be imposed (in quot., in connection w. a certain grant).
961 (12c) quandam ruris partem ‥ donare decreveram ‥, ea tamen ~jacente conditione, ut communi jugo subiciatur
[CS 1074].