About
Menu

interjacere

1 interjacĕre v. intericere
2 interjacēre [CL] 1 a (intr.) to lie between, intervene; b (w. inter & acc.); c (w. acc.). a Hibernia ‥ usque contra Hispaniae septentrionalia, quamvis magno aequore ~jacente, pervenit Bede HE I 1 p. 11; nullum ~jacentis terrae marisque spatium Anselm (Ep. 51) III 164; corporum formas aerem usque ad oculum ~jacentem informare Adel. QN 23 p. 27; prato ~jacente in aquilonali parte Danelaw 11; ~jacente venella regia Reg. S. Aug. I 336.  b c1157 terram que ~jacet inter januam et viam juxta aquam Cart. Osney IV 406; Gros. Hexaem. proem. 47 (v. importuosus); Peckham Persp. I 65 (v. horizon a).  c J. Exon. BT VI 680 (v. gemiscere); ecclesias terre sue maritime, Waterfordiam sc. et Weisefordiam ~jacentis Gir. EH II 20 p. 352; stagni illius, quod estus et frigora ~jacere supradiximus Ad. Eyns. Visio 35 (cf. ib. 17). 2 to come between, intervene (in temporal sequence; in quot., w. acc.). quietem ~entem duas accessiones Ric. Med. Signa 33 (v. 1 discretio 1a). 3 (of condition) to apply, be imposed (in quot., in connection w. a certain grant). 961 (12c) quandam ruris partem ‥ donare decreveram ‥, ea tamen ~jacente conditione, ut communi jugo subiciatur CS 1074.

Saved

Recent