interimere

interimere [CL] 1 to cut off from life, kill; b (fig.; in quot., w. ref. to capture of piece in chess); c (refl.); d (absol.). e (pass.) to die. illa ‥ ictu gladii ~itur Aldh. VirgP 52; omnes ‥ cognati mei in illa sunt pugna interemti Bede HE IV 20 p. 251; cui ‥ crudeliter interempto successit in regnum frater ejus Wulf. Æthelwold 10; tu interemisti patrem Pull. CM 221; Alb. Lond. DG 9. 6 (v. interire 1a); queritur quare interfectore presente sanguis fluit interempti Quaest. Salern. Ba 82. b rochus rochum interimit se sequentem jugulans (Vers. Wint.) Hist. Chess 515. c propriis se cultris interemerunt Ord. Vit. V 7 p. 328 (v. figmentum 4c); Pilatus seipsum ~it Diceto Chr. 58. d magi ‥ violencia carminis ~unt, ut dicit Ysid [Isid. Etym. VIII 9. 9] Walt. Wimb. Elem. 323; J. Howd. Cyth. 18. 12 (v. genuflexio). e abbas ‥ lugubri morte interemptus est Byrht. HR 61; cum testiculi sint principalia et aliis principalibus membris perditis corpus hominis ~atur, quare ipsis incisis non ~itur homo? Quaest. Salern. B 111. 2 to destroy (abstr.). difficultas nequaquam voluntatis ~it libertatem Anselm (Lib. Arb. 7) I 218; Ockham Sent. II 232 (v. interemptio 2). 3 (log.) to deny, refute (in argument). ad octavum dicendum ~endo Peckham Puer. Obl. 432 (cf. ib.: dicendum per interemptionem); Bacon XV 359 (v. improbabilitas).

interimere

Saved

Recent