inversio
inversio, an inversion
inversĭo, ōnis, f. [inverto], an inversion.
- I Verborum, i. e. an ironical inversion of meaning, Cic. de Or. 2, 65. 261.—
- II An allegory, transl. of Gr. ἀλληγορία, Quint. 8, 6, 44.—
- III A transposition, i. q. ἀναστροφή (as quoque ego for ego quoque), Quint. 1, 5, 40.
inversio, ōnis, f. (inverto), die Umkehrung, I) verborum, a) = ἀναστροφή, die Umsetzung, Versetzung (wie quoque ego = ego quoque), Quint. 1, 5, 40. – b) die versteckte Spottrede, Ironie, Cic. de or. 2, 261. – c) = ἀλληγορία, die Allegorie, Quint. 8, 6, 44. – II) die Umkehrung = umgekehrte Ordnung, Mart. Cap. 5. § 562.
transversio est exitus a verbo idemptitatis per vocalem aliquam commutationem. hec dividitur in ~onem et transmutationem. ‥ ~o est vocalium ordinis perversio per similitudinem proximantem sententiam efficiens dissimilem ‥ ut isti sunt juris ‘perditi’ qui leges legunt pro ‘periti’
allegoria, id est ~o, aliud dicens aliud significans
inversĭō, ōnis, f. (inverto), inversion : verborum Cic. de Or. 2, 261, antiphrase, ironie || allégorie : Quint. 8, 6, 44 || anastrophe : Quint. 1, 5, 40.
- 1. (postklass.) omkering van volgorde;
- 2. (retor.) afwijkend gebruik v.d. betekenis; ironie, allegorie [verborum].
inversiō ōnis, f
- VERT-, an inversion: verborum, i. e. irony.