inverecunde
invĕrēcundē, adv., v. inverecundus fin.
inverēcundē, Adv. (inverecundus), unverschämt, ohne Scheu und Scham, Sen. u.a. – Compar. inverecundius, Hieron. epist. 127, 2.
in eisdem [(turpitudinibus ] secundum impoenitens cor eorum, ~e perdurantes
in habitu saeculari ~e permanere
ostiaria domus ‥, continentie virtus ‥ mox repellit tam crebro, tam importune et ~e pulsantia [sc. vitia ]
numquid non consultius mihi humiliter declinare a te quam me ~ius ingerere tibi?
ea autem turba que prope Turrim erat, ita inverecunda et insolens habebatur, ut victualia regis, que ad Turrim vehebantur, diriperet ~e
invĕrēcundē, (16) sans pudeur, impudemment : Sen. Ep. 114, 1 ; Quint. 7, 4, 10 || -dius Hier. Ep. 128, 2.