investigator
investigator, he that searches into, an investigator
investīgātor, ōris, m. [investigo],
- he that searches or inquires into, an investigator (class.): acer et diligens rerum, Cic. Univ. 1, 1: antiquitatis, id. Brut. 15, 60: conjurationis, id. Sull. 30, 85. —
- II A contriver: malorum, Vulg. Prov. 11, 27.
investīgātor, ōris, m. (investigo), der Aufspürer, Erforscher, antiquitatis, Cic. Brut. 60: coniurationis, Cic. Sull. 85: earum rerum, quae a natura involutae videntur, Cic. Tim. 1: malorum, der nach Unglück trachtet, Vulg. prov. 11, 27: quasi investigator (sc. sapientiae), Vulg. Sirach 14, 23.
hac vero progrediens per angulorum basilicae diversoria, stupidus ~or semper eum scrutinii sui querulosum comitem existimabat
de tractatibus, quos spiritalis presbiter et ~or sanctarum scripturarum Beda reserando conposuit
Beatus ‥ Gregorius ‥ divinorum voluminum ~or
secreta conscientiae / nostrae vides vestigia: / tu [sc. Domine ] nostrorum pectorum / solus investigator [gl.: ] esaspyrigend
hec ideo Dei viro summa erat opera, ne cui forte ~ori ejus perpatesceret notitia, fomitis etiam sic ab eo prudenter vitabatur jactantia
sin autem ‥ quid sentiam scrupulosus ~or inquiras
Deus ‥ ~or est cordis
investīgātŏr, (16) ōris, m. (investigo), qui recherche, investigateur, scrutateur : Cic. Br. 60 ; Sulla 85.
investīgātor ōris, m
- investigo, he that searches into, an investigator: rerum: antiquitatis.