1 justitiatus
v. justitiare
2 justitiatus
[ML]
1 (authority of) judgeship; b (dist. as altus or bassus).
1501 exercitus omnis ~us et cancellariatus
[(Assignatio dotis) Foed. XII 781]. b 1281 nos gravaret si vobis ‥ super feodo, et alii vel aliis super alto ~u terrarum nostrarum haberemus parere
[RGasc II 136b]; 1285 altum ~um et bassum ibidem habere
[Ib. II 283b]; 1291 in parvo ~u illius partis parochie ‥ in qua ‥ altum ~um ‥ retinuimus
[Ib. III 5a]; 1309 de et super valore annuo predicti alti et bassi ~us
[(Concessio) Foed. III 136]; 1313 senescallus Vasconie ‥ dictum altum ~um per modum sequestri posuit ad manus [regis]
[RGasc IV 1016]; cum ‥ tenuisset ‥ altum et bassum ~um parochiarum earumdem tanquam de pertinenciis vicecomitatus
[Ib. 1018].
2 territory subject to jurisdiction of a judge.
1277 terra quam tenet de nobis ‥ in ~u nostro Blanhadesii
[RGasc II 39b].